De betovering van het zuidelijkste stadje van Spanje

‘Tarifa es una trampa. Once you have visited her, you keep returning’. Lua, de serveerster van ons favoriete strandtentje, waarschuwde me met een glimlach. Het was eind december 2019. Marc en ik waren met onze camper op pad, een jaar lang door Europa zwervend. Meestal bleven we ergens een nacht, hooguit twee, om daarna weer verder te reizen. Maar Tarifa bleef als een magneet aan ons trekken. Tot twee keer toe keerden we terug. In totaal bleven we er ruim drie weken. Zes jaar later is er veel veranderd. De camper hebben we ingeruild voor een finca in Andalusië. Wat bleef is de onweerstaanbare aantrekkingskracht van Tarifa. Minstens een keer per jaar moet ik ernaartoe.

Echo’s uit het verleden

Het voormalige vissersdorp aan de Straat van Gibraltar kent een lange en turbulente geschiedenis. Gesticht door de Romeinen in de eerste eeuw na Christus, later vernoemd naar de Berber commandant Tarif ibn Malik, die er in 710 voet aan wal zette, kort voordat de islamitische verovering van het Iberisch Schiereiland begon. Door de eeuwen heen is Tarifa altijd een strategisch knooppunt geweest. Dankzij zijn ligging was de stad van cruciaal belang voor de handel tussen Noord-Afrika en Europa, maar tegelijkertijd ook een plek waar hevig gestreden werd. Die sporen zie je nog altijd terug. Zo herinnert het kasteel Guzmán el Bueno (Guzmán de Goede) aan de heldendaad van gouverneur Alonso Pérez de Guzmán die de stad verdedigde tegen Moorse aanvallen en zelfs zijn eigen zoon opofferde om Tarifa te redden. Opvallend zijn ook de stadsmuren en de toegangspoort, die gebouwd werden in de 8e eeuw tijdens de islamitische periode, en later in de 13e eeuw verstevigd werden na de christelijke verovering. De Puerta de Jerez is de enige toegangspoort die bewaard is gebleven. Een pareltje. De hoefijzervormige poort is versierd met Arabische inscripties en christelijke wapenschilden als teken van die mix van culturen. Telkens als ik via de Puerta de Jerez de oude binnenstad in stap, heb ik het gevoel dat ik een andere tijd betreed.

Wind en water

De krachten die in Tarifa onverminderd heersen, zijn de wind en de zee. Een onafscheidelijk duo dat al eeuwenlang het ritme van het stadje en zijn inwoners bepaalt. Hier in de Straat van Gibraltar ontmoeten de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee elkaar, maar ook de Levante en de Poniente winden. En precies die combinatie zorgt voor bijzondere omstandigheden, de reden waarom Tarifa is uitgegroeid tot een paradijs voor surfers en kitesurfers van over de hele wereld. De Levante komt vanaf de Middellandse Zee, kan dagenlang onophoudelijk waaien en alles en iedereen in zijn greep houden. De Poniente, uit het westen, brengt verkoeling en frisse lucht van de Atlantische Oceaan.

Die constante beweging van wind en water maakt Tarifa niet alleen een hotspot voor surfers, maar ook voor vogelspotters. Het is één van de beste plekken in Europa om de vogeltrek te volgen. In het voor- en najaar steken grote groepen roofvogels en ooievaars de Straat van Gibraltar over, en vliegen zuidwaarts gebruikmakend van de thermiek. En in de wateren voor de kust kun je met een beetje geluk walvissen en dolfijnen zien. Ik ben geen surfer, maar wel een wandel- en natuurliefhebber. De kustlijn nodigt me altijd uit voor kilometerslange wandelingen. En ook al word ik tijdens de Levante regelmatig gezandstraald, voelt de Poniente soms als een koude, natte spons, ik knap er toch altijd van op.

Vrij als de wind

Tarifa leeft vooral van het toerisme, en dat is goed te merken. Juist daarom vind ik het er buiten het hoogseizoen om zo fijn. In Tarifa geen grote winkelketens, maar leuke boetiekjes, cafés en restaurantjes, yogastudio’s en surfscholen. Vooral de wind- en kitesurfers zorgen voor een relaxte, bohemian sfeer. Iedereen mag hier zijn wie hij is. Aan de rand van de stad staan luxe campers naast gammele Volkswagen busjes geparkeerd, op het strand zie je de kleurrijke zeilen van beginnende watersporters en ervaren surfers dansen in de wind. En zodra de zon in de zee zakt, verzamelt iedereen zich in een strandtent om na te praten over de dag. Wat voor mij extra waardevol is, is dat onze honden er ook welkom zijn. Ik kan mijn twee lievelingsreismaatjes met een gerust hart overal mee naartoe nemen en ze mogen er op de stranden naar hartenlust ravotten. Misschien is dat – wat mij betreft – de grootste aantrekkingskracht van Tarifa, het gevoel van ruimte en vrijheid, voor mens én dier.

Meer dan een bestemming

Voor mij persoonlijk is Tarifa meer dan het uiterste puntje van Spanje, meer dan een mix van culturen en meer dan een surfmekka. Dat voelde ik al tijdens mijn eerste bezoek in 2019. Tarifa herinnert me eraan wie ik ben en nodigt me telkens uit om het geluk te vinden in de kleine dingen: het gevoel van tijd verliezen in de smalle stenen straatjes, onze honden zien spelen op het strand, de kunst van de kitesurfers bewonderen, of kijken hoe de zon langzaam verdwijnt in de Straat van Gibraltar. Eén ding weet ik zeker: Lua had gelijk. Tarifa is geen plek die je bezoekt, het is een plek waarnaar je terugkeert. En ik zal altijd terugkeren naar Tarifa.